Trouwen

Historie huwelijk
Over de Romeinse en Griekse huwelijkstradities bestaan vele authentieke bronnen, en ook in vroegere beschavingen zijn er aanwijzingen voor huwelijkstradities.

Vanaf de latere decennia van de twintigste eeuw wordt de term huwelijk in sommige landen en in sommige kringen ook in toenemende mate geaccepteerd als benaming voor homoseksuele verbintenissen. In Nederland, België, Spanje, Canada en Zuid-Afrika is het wettelijke huwelijk door de burgerlijke overheid inmiddels ook mogelijk gemaakt voor paren van gelijk geslacht (zie ook homohuwelijk). Andere landen zoals Letland, definiëren het huwelijk in hun grondwet dan weer expliciet als een verbintenis tussen één man en één vrouw.

Huwelijksbeletselen
De wet stelt beperkingen aan degenen die willen huwen. In de volgende gevallen kunnen mensen niet of niet zonder meer in het huwelijk treden.

Een huwelijk is niet toegestaan als de partners in de rechte lijn bloedverwant zijn, of broer of zus.
Beide parners mogen niet gehuwd of een geregistreerd partner zijn. Er moet dus sprake zijn van monogamie.
Als een partner 16 of 17 jaar is dan mag hij trouwen als er een doktersverklaring wordt overgelegd waaruit blijkt dat de vrouw zwanger is of al een kind heeft gekregen; op jongere leeftijd trouwen is alleen mogelijk met ontheffing van de Minister van Justitie om zwaarwegende redenen. De partners moeten dus in principe meerderjarig zijn.
Staat een partner onder curatele, dan moet de rechter toestemming geven.
Een vrouw wier huwelijk door de dood is ontbonden mag als regel niet binnen 306 dagen daarna (het treurjaar) een nieuw huwelijk aangaan.

Locatie van de huwelijkssluiting
De plaats waar een huwelijk wordt gesloten, hangt van het land en de geldende cultuur af. In sommige landen vindt de huwelijkssluiting plaats in een religieuze bijeenkomst, bijvoorbeeld tijdens een mis. In Nederland en België kent men onderscheid tussen het burgerlijk huwelijk en het kerkelijk huwelijk. Het burgerlijk huwelijk moet volgens artikel 1:86 van het Nederlandse Burgerlijk Wetboek altijd voorafgaan aan het kerkelijk huwelijk. Het burgerlijk huwelijk wordt in het gemeentehuis gesloten, wordt bijgewoond door minstens twee getuigen en is rechtsgeldig. Vaak wijst de gemeenteraad ook enkele alternatieve trouwlocaties aan. Die locaties worden dan formeel ook als gemeentehuis aangemerkt. Als tastbaar aandenken ontvangen de echtelieden samen het trouwboekje, waarin later de kinderen worden bijgeschreven wanneer die bij een ambtenaar van de burgerlijke stand worden aangegeven. De huwelijksdag wordt meestal afgesloten met een bruiloftsfeest.

De echtgenoten moeten samen de kosten van de huishouding, daaronder begrepen de kosten van verzorging en opvoeding van de kinderen, dragen, naar evenredigheid van hun inkomen. Zijn de kosten hoger dan hun inkomens, dan moeten zij het meerdere dragen naar evenredigheid van hun vermogens. De echtgenoten moeten elkaar voldoende geld ter beschikking stellen om de kosten van de huishouding te betalen. Van deze draagplicht naar evenredigheid van inkomen en vermogen kan alleen bij huwelijkse voorwaarden worden afgeweken.

Huwelijksvermogensrecht
Vanaf het moment dat het huwelijk is voltrokken bestaat in Nederland tussen de echtgenoten van rechtswege een algehele gemeenschap van goederen. Als men deze gemeenschap van goederen niet wenst, dient men voor het huwelijk bij notariële akte met elkaar huwelijkse voorwaarden overeen te komen.

In België geldt dan het wettelijk huwelijksvermogensstelsel: goederen die men bij aanvang van het huwelijk heeft, blijven eigen goederen. Vermogenstoename tijdens het huwelijk is gemeenschappelijk. Hiervan kan men afwijken door een huwelijkscontract te sluiten.

Polygynie is de op een na meest voorkomende huwelijksvorm. Historisch kwam het voor in China, bij verschillende volkeren in Afrika en Polynesië en, niet te vergeten, in het Oude Testament. In landen met een christelijke traditie is polygynie over het algemeen wettelijk verboden, maar in veel landen met een Islamitische meerderheid is deze huwelijksvorm wel toegestaan.
Polyandrie is wereldwijd gezien zeldzaam, maar komt regelmatig voor in Tibet, Zanskar (een streek in Noordwest-India), Nepal, bepaalde streken in China (met name Yunnan) en bij bepaalde stammen in Amerika en in Afrika, ten zuiden van de Sahara.
Groepshuwelijken tussen meerdere mannen en meerdere vrouwen zijn extreem zeldzaam, maar komen voor bij de Caingang in Brazilië.
Het huwelijk tussen mensen van gelijk geslacht, het zogenoemde homohuwelijk is als wettelijk verschijnsel iets van de 21e eeuw. Nederland is het eerste land in de wereld geweest waar dit huwelijk werd geïntroduceerd. Het huwelijk wordt in het Nederlandse Burgerlijk Wetboek Boek 1 nu beschreven als een verbintenis tussen twee natuurlijke personen "van verschillend of gelijk geslacht". Ook in België, Canada, Spanje en de Zwitserse kantons Zürich en Genève erkent de burgerlijke overheid tegenwoordig het homohuwelijk.

Trends in trouwen
Van stiekem trouwen wordt gesproken als twee mensen hun omgeving achteraf, of in het geheel niet, in kennis stellen van een gesloten huwelijk. Er worden dan bijvoorbeeld kaartjes rondgestuurd met de tekst "We zijn getrouwd in Las Vegas".

Een meer organisatorische trend is het openen van een website voor het bruidspaar. Deze site kan in de aanloopfase naar het huwelijk een informerend karakter hebben en later dienen als foto album. Meestal wordt deze site door de ceremoniemeester geopend.

Tevens is het inhuren van een weddingplanner een grote uitkomst bij het organiseren van een bruiloft. De weddingplanner kan ook op de grote dag zelf, als ceremoniemeester fungeren. Het beroep Weddingplanner is overgewaaid uit Amerika, maar wordt ook in Nederland steeds vaker in de arm genomen.

Protest tegen het fenomeen 'huwelijk'
In de westerse wereld is er sinds de tweede helft van de 20ste eeuw meermalen protest geweest tegen het huwelijk. Zo verzetten sommige feministen zich al enige decennia tegen het verschijnsel. In 2005 werd er in Zweden een politieke partij opgericht, het Feministisch Initiatief, dat onder meer tot doel heeft het huwelijk af te schaffen. Dit met de motivatie dat het huwelijk als samenlevingsvorm anno 2005 niet om liefde, maar om bezit draait. Ook in Nederland zijn er protesten geweest tegen de centrale rol van het huwelijk. In de jaren zeventig en tachtig zag men bv. sommige progressieve mensen "demonstratief" in hun daagse kleren trouwen en geen bruiloft vieren, om aan te geven dat ze lak hadden aan de burgerlijke moraal van het huwelijk en het bv. alleen maar deden voor de geplande of al aanwezige kinderen. Meestal woonden ze dan al jaren samen. Van lieverlee ziet men daarna weer een tendens naar "pracht en praal" en komen er weer mooie auto's of een koetsje bij en echte bruidskleding i.p.v. een spijkerpak. Romantiek mag weer. Het kerkelijk gesloten huwelijk komt steeds minder voor, al ziet men soms dat men, als een soort compensatie voor de soms wat kale bedoening van de burgerlijke stand, een plechtigheid in de kerk toch wel mooi vindt (vooral bij mensen die van huis uit al iets met een kerk hebben, of een van beiden) (Wikipedia)

Historie huwelijk
Over de Romeinse en Griekse huwelijkstradities bestaan vele authentieke bronnen, en ook in vroegere beschavingen zijn er aanwijzingen voor huwelijkstradities.

Vanaf de latere decennia van de twintigste eeuw wordt de term huwelijk in sommige landen en in sommige kringen ook in toenemende mate geaccepteerd als benaming voor homoseksuele verbintenissen. In Nederland, België, Spanje, Canada en Zuid-Afrika is het wettelijke huwelijk door de burgerlijke overheid inmiddels ook mogelijk gemaakt voor paren van gelijk geslacht (zie ook homohuwelijk). Andere landen zoals Letland, definiëren het huwelijk in hun grondwet dan weer expliciet als een verbintenis tussen één man en één vrouw.

Huwelijksbeletselen
De wet stelt beperkingen aan degenen die willen huwen. In de volgende gevallen kunnen mensen niet of niet zonder meer in het huwelijk treden.

Een huwelijk is niet toegestaan als de partners in de rechte lijn bloedverwant zijn, of broer of zus.
Beide parners mogen niet gehuwd of een geregistreerd partner zijn. Er moet dus sprake zijn van monogamie.
Als een partner 16 of 17 jaar is dan mag hij trouwen als er een doktersverklaring wordt overgelegd waaruit blijkt dat de vrouw zwanger is of al een kind heeft gekregen; op jongere leeftijd trouwen is alleen mogelijk met ontheffing van de Minister van Justitie om zwaarwegende redenen. De partners moeten dus in principe meerderjarig zijn.
Staat een partner onder curatele, dan moet de rechter toestemming geven.
Een vrouw wier huwelijk door de dood is ontbonden mag als regel niet binnen 306 dagen daarna (het treurjaar) een nieuw huwelijk aangaan.

Locatie van de huwelijkssluiting
De plaats waar een huwelijk wordt gesloten, hangt van het land en de geldende cultuur af. In sommige landen vindt de huwelijkssluiting plaats in een religieuze bijeenkomst, bijvoorbeeld tijdens een mis. In Nederland en België kent men onderscheid tussen het burgerlijk huwelijk en het kerkelijk huwelijk. Het burgerlijk huwelijk moet volgens artikel 1:86 van het Nederlandse Burgerlijk Wetboek altijd voorafgaan aan het kerkelijk huwelijk. Het burgerlijk huwelijk wordt in het gemeentehuis gesloten, wordt bijgewoond door minstens twee getuigen en is rechtsgeldig. Vaak wijst de gemeenteraad ook enkele alternatieve trouwlocaties aan. Die locaties worden dan formeel ook als gemeentehuis aangemerkt. Als tastbaar aandenken ontvangen de echtelieden samen het trouwboekje, waarin later de kinderen worden bijgeschreven wanneer die bij een ambtenaar van de burgerlijke stand worden aangegeven. De huwelijksdag wordt meestal afgesloten met een bruiloftsfeest.

De echtgenoten moeten samen de kosten van de huishouding, daaronder begrepen de kosten van verzorging en opvoeding van de kinderen, dragen, naar evenredigheid van hun inkomen. Zijn de kosten hoger dan hun inkomens, dan moeten zij het meerdere dragen naar evenredigheid van hun vermogens. De echtgenoten moeten elkaar voldoende geld ter beschikking stellen om de kosten van de huishouding te betalen. Van deze draagplicht naar evenredigheid van inkomen en vermogen kan alleen bij huwelijkse voorwaarden worden afgeweken.

Huwelijksvermogensrecht
Vanaf het moment dat het huwelijk is voltrokken bestaat in Nederland tussen de echtgenoten van rechtswege een algehele gemeenschap van goederen. Als men deze gemeenschap van goederen niet wenst, dient men voor het huwelijk bij notariële akte met elkaar huwelijkse voorwaarden overeen te komen.

In België geldt dan het wettelijk huwelijksvermogensstelsel: goederen die men bij aanvang van het huwelijk heeft, blijven eigen goederen. Vermogenstoename tijdens het huwelijk is gemeenschappelijk. Hiervan kan men afwijken door een huwelijkscontract te sluiten.

Polygynie is de op een na meest voorkomende huwelijksvorm. Historisch kwam het voor in China, bij verschillende volkeren in Afrika en Polynesië en, niet te vergeten, in het Oude Testament. In landen met een christelijke traditie is polygynie over het algemeen wettelijk verboden, maar in veel landen met een Islamitische meerderheid is deze huwelijksvorm wel toegestaan.
Polyandrie is wereldwijd gezien zeldzaam, maar komt regelmatig voor in Tibet, Zanskar (een streek in Noordwest-India), Nepal, bepaalde streken in China (met name Yunnan) en bij bepaalde stammen in Amerika en in Afrika, ten zuiden van de Sahara.
Groepshuwelijken tussen meerdere mannen en meerdere vrouwen zijn extreem zeldzaam, maar komen voor bij de Caingang in Brazilië.
Het huwelijk tussen mensen van gelijk geslacht, het zogenoemde homohuwelijk is als wettelijk verschijnsel iets van de 21e eeuw. Nederland is het eerste land in de wereld geweest waar dit huwelijk werd geïntroduceerd. Het huwelijk wordt in het Nederlandse Burgerlijk Wetboek Boek 1 nu beschreven als een verbintenis tussen twee natuurlijke personen "van verschillend of gelijk geslacht". Ook in België, Canada, Spanje en de Zwitserse kantons Zürich en Genève erkent de burgerlijke overheid tegenwoordig het homohuwelijk.

Trends in trouwen
Van stiekem trouwen wordt gesproken als twee mensen hun omgeving achteraf, of in het geheel niet, in kennis stellen van een gesloten huwelijk. Er worden dan bijvoorbeeld kaartjes rondgestuurd met de tekst "We zijn getrouwd in Las Vegas".

Een meer organisatorische trend is het openen van een website voor het bruidspaar. Deze site kan in de aanloopfase naar het huwelijk een informerend karakter hebben en later dienen als foto album. Meestal wordt deze site door de ceremoniemeester geopend.

Tevens is het inhuren van een weddingplanner een grote uitkomst bij het organiseren van een bruiloft. De weddingplanner kan ook op de grote dag zelf, als ceremoniemeester fungeren. Het beroep Weddingplanner is overgewaaid uit Amerika, maar wordt ook in Nederland steeds vaker in de arm genomen.

Protest tegen het fenomeen 'huwelijk'
In de westerse wereld is er sinds de tweede helft van de 20ste eeuw meermalen protest geweest tegen het huwelijk. Zo verzetten sommige feministen zich al enige decennia tegen het verschijnsel. In 2005 werd er in Zweden een politieke partij opgericht, het Feministisch Initiatief, dat onder meer tot doel heeft het huwelijk af te schaffen. Dit met de motivatie dat het huwelijk als samenlevingsvorm anno 2005 niet om liefde, maar om bezit draait. Ook in Nederland zijn er protesten geweest tegen de centrale rol van het huwelijk. In de jaren zeventig en tachtig zag men bv. sommige progressieve mensen "demonstratief" in hun daagse kleren trouwen en geen bruiloft vieren, om aan te geven dat ze lak hadden aan de burgerlijke moraal van het huwelijk en het bv. alleen maar deden voor de geplande of al aanwezige kinderen. Meestal woonden ze dan al jaren samen. Van lieverlee ziet men daarna weer een tendens naar "pracht en praal" en komen er weer mooie auto's of een koetsje bij en echte bruidskleding i.p.v. een spijkerpak. Romantiek mag weer. Het kerkelijk gesloten huwelijk komt steeds minder voor, al ziet men soms dat men, als een soort compensatie voor de soms wat kale bedoening van de burgerlijke stand, een plechtigheid in de kerk toch wel mooi vindt (vooral bij mensen die van huis uit al iets met een kerk hebben, of een van beiden)